Απορριπτέα αγωγή ασφαλιστικής για αποζημίωση κατά ιδιοκτητών αυτοκίνητου με οδηγό σε μέθη, χωρίς άδεια ικανότητας


Σύμφωνα με δικαστική απόφαση, για υπόθεση τροχαίου ατυχήματος με οδηγό σε μέθη και χωρίς άδεια ικανότητας οδήγησης, η άσκηση αγωγής της ασφαλιστικής εταιρίας και κατά των ιδιοκτητών απορρίφθηκε, αφού αυτός είχε αυτοβούλως και εν αγνοία τους αναλάβει την οδήγηση.
523252
Ειδικότερα την σχετική απόφαση δημοσιεύει η Επιθεώρηση Συγκοινωνιακού Δικαίου και σχολιάζοντας νομικά το συγκεκριμένο τμήμα της υπόθεσης αναφέρει:
Παρεμπίτουσα Αγωγή Ασφαλιστή κατά ιδιοκτήτη οχήματος για ζημίες που προκάλεσε ο εν μέθη οδηγός
Η αναιρεσείουσα ιδιοκτήτρια του φορτηγού αυτοκινήτου, θα μπορούσε να απαλλαγεί της ευθύνης της έναντι της παρεμπιπτόντως ενάγουσας ασφαλιστικής εταιρείας, αν ο τελών σε μέθη οδηγός αυτού είχε αυτοβούλως και εν αγνοία της αναλάβει την οδήγηση, γεγονός που δεν συντρέχει στην προκειμένη περίπτωση, αφού αυτός ήταν προστηθείς από αυτή στην οδήγηση, κατά την ενάσκηση της ανατεθείσας σε αυτόν υπηρεσίας. ΑΠ 1305/2013, ΕΣυγκΔ 2013/361
Όσον αφορά τον ασφαλιζόμενο ιδιοκτήτη ή τον αντισυμβαλλόμενο, όταν αυτοί είναι πρόσωπα διαφορετικά από τον οδηγό, προϋπόθεση για να λειτουργήσει αποτελεσματικά η κατ’ αυτών αναγωγή του ασφαλιστή, είναι και τα πρόσωπα αυτά να βαρύνονται με υπαιτιότητα, για την παράβαση, δηλαδή για το γεγονός ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου του οδηγούσε υπό την επήρεια οινοπνεύματος. Ο εναγόμενος-ιδιοκτήτης, για να καταρρίψει το εις βάρος του τεκμήριο υπαιτιότητας, πρέπει να επικαλεσθεί, (και να αποδείξει) ότι δεν βαρύνεται με υπαιτιότητα, διότι δεν εγνώριζε ούτε μπορούσε να γνωρίζει ότι το πρόσωπο στο οποίο παραχώρησε την οδήγηση του αυτοκινήτου του δεν ήταν ικανό προς οδήγηση, διότι τελούσε υπό την επήρεια οινοπνεύματος. ΑΠ 1497/2014, ΕΣυγκΔ 2014/498.
Εξαίρεση Ασφαλιστικής Κάλυψης Λόγω Μέθης του επιληφθέντος αυτογνωμόνως. Παρεμπίπτουσα Αγωγή Ασφαλιστού – Απορριπτέα κατά του Λήπτη της Ασφάλισης Ιδιοκτήτου αλλά μη κατόχου. ΑΠ 1517/2006, ΣΕΣυγκΔ 2006/469.
Τον λήπτη της ασφάλισης βαρύνουν όλες οι υποχρεώσεις που απορρέουν από την ασφαλιστική σύμβαση, εκτός από εκείνες που από τη φύση τους πρέπει να εκπληρωθούν από τον ασφαλισμένο. Συνεπώς η ρήτρα στο ασφαλιστήριο για εξαίρεση από την ασφαλιστική κάλυψη των ζημιών που προκαλούνται από τον εν μέθη οδηγό, αποτελεί καλυμμένο συμβατικό ασφαλιστικό βάρος. Όμως προϋπόθεση για την λειτουργία αυτής, σε βάρος του λήπτη της ασφάλισης, ο οποίος δεν έχει τις υποχρεώσεις από την ασφαλιστική σύμβαση που μπορούν να εκπληρωθούν μόνο από τον ασφαλισμένο οδηγό του αυτοκινήτου, είναι να υφίσταται υπαιτιότητα αυτού (άρθρο 330 ΑΚ). Επομένως ο ασφαλιστής που υποχρεώθηκε να καταβάλει αποζημίωση σε ζημιωθέντα τρίτο χωρίς να έχει ευθύνη, λόγω της συμβατικής εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη των ζημιών που προκαλούνται, όταν ο οδηγός του ασφαλισμένου αυτοκινήτου ευρίσκεται σε μέθη, δεν δικαιούται να στραφεί αναγωγικά κατά του κυρίου και μη οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου και να αξιώσει από αυτόν τα καταβληθέντα ποσά, αν τον τελευταίο δεν βαρύνει υπαιτιότητα, σε σχέση με το γεγονός ότι, ο οδηγός του αυτοκινήτου του, βρισκόταν υπό την επίδραση οινοπνεύματος όταν προξένησε το ατύχημα. Αναιρείται Εφετειακή απόφαση κατ΄άρθρ. 559 αρ.1 ΚΠολΔ που έκρινε διαφορετικά. ΑΠ 991/2011, ΕΣυγκΔ 2012/9.
Δείτε την πλήρη απόφαση της σχετικής υπόθεσης, καθώς τους νομικούς σχολιασμούς κάνοντας κλικ στη πηγή : Επιθεώρηση Συγκοινωνιακού Δικαίου



Προτεινόμενα Άρθρα

Συντάκτης: News Team

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΕΡΩΤΗΣΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ *