Οι εργαζόμενοι στις ασφαλιστικές εταιρίες για το θάνατο του Χρήστου Ρεκλείτη


Ο Χρήστος Ρεκλείτης, που έχασε την μάχη με την ζωή το περασμένο Σάββατο, υπήρξε συνδικαλιστής και υπάλληλος σε ασφαλιστική εταιρία ενώ ήταν ένας από τους κορυφαίους αντιδικτατορικούς αγωνιστές .

Τόσο η ομοσπονδία των Εργαζόμενων στις ασφαλιστικές εταιρίες όσο και η η Αυτόνομη Παρέμβαση Ασφαλιστικών εξέδωσαν ανακοινώσεις για τον θανατό του και επισημαίνουν τόσο την αντιδικτατορική τους δράση όσο και την συνδικαλιστική του.
Η ΟΑΣΕ αναφέρει :
Το μεσημέρι του Μ. Σαββάτου «έφυγε» από κοντά μας ο Χρήστος Ρεκλείτης, συνδικαλιστής της Ομοσπονδίας μας, μέλος του Γενικού της Συμβουλίου και Πρόεδρος των εργαζομένων στην Ιnteramerican.

Ο Χρήστος στην διάρκεια της δικτατορίας πήρε από την πρώτη στιγμή μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα του λαού μας, φυλακίστηκε, βασανίστηκε απάνθρωπα και εξορίστηκε για τις ιδέες του.

Ο Ομοσπονδία μας τιμά τον συνάδελφο αγωνιστή Χρήστο Ρεκλείτη, τιμά τους αγώνες και τις ιδέες του, τιμά τον άνθρωπο που την στήριξε όλο το διάστημα που ήταν εργαζόμενος και συνδικαλιστής στον ασφαλιστικό χώρο.

Θα τον θυμόμαστε…

Η Αυτόνομη Παρέμβαση Ασφαλιστικών με αφορμή τον θάνατο του Χρήστου Ρεκλείτη τονίζει :
«Δυο μέρες πριν την επέτειο του χουντικού πραξικοπήματος, έφυγε από κοντά μας ο Χρήστος Ρεκλείτης, συνάδελφος μας που εργάζονταν στην Interamerican.

Αφιερώνουμε αυτή την ανακοίνωση σε αυτόν τον συνάδελφο του αντιδιχτατορικού αγώνα, τον συνάδελφο που δεν εξαργύρωσε τον αγώνα του.

Ο Χρήστος, που δεν ήθελε να μιλάει για τα φριχτά βασανιστήρια που υπέστη από τους χουντικούς βασανιστές, στάθηκε όρθιος, δεν πούλησε τα ιδανικά, τις ιδέες και τους συντρόφους του και γι’ αυτό το λόγο συγκέντρωσε πάνω του όλη τη λύσσα των βασανιστών.

Ο Χρήστος γεννήθηκε το 1937. Παιδί μιας οικογένειας που διακρίθηκε για τους αγώνες και τις θυσίες της στην Αντίσταση, τον Εμφύλιο και τη μετεμφυλιοπολεμική περίοδο. Μετά τη στρατιωτική του θητεία στο «τάγμα ανεπιθύμητων» στο Καλπάκι το 1959-60, επέστρεψε στην Αθήνα και δραστηριοποιήθηκε στη Νεολαία της ΕΔΑ και στο σωματείο των μπετατζήδων, δουλεύοντας τη μέρα στις οικοδομές και παρακολουθώντας το βράδυ το νυχτερινό γυμνάσιο.

Από το 1961 συμμετείχε στη «Συντονιστική Επιτροπή Εργαζομένων Φοιτητών, Σπουδαστών Τεχνικών Σχολών και Μαθητών Νυχτερινών Γυμνασίων» και το 1964 ανέλαβε υπεύθυνος για την εργατική δουλειά στο βιομηχανικό τομέα της Αθήνας. Συμμετείχε στο Ιδρυτικό Συνέδριο της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη και το 1966 εκλέχτηκε οργανωτικός γραμματέας της οργάνωσης στο Πειραιά.

Μετά το πραξικόπημα της 21η Απριλίου 1967 πέρασε στην παρανομία, καθοδηγώντας τις πρώτες αντιστασιακές κινητοποιήσεις των οικοδόμων και των μαθητών. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου ανέλαβε επικεφαλής της Οργάνωσης Αθήνας Νέων του Πατριωτικού Μετώπου, μέχρι τη σύλληψή του στις 12 Απρίλη του 1968 και τη μεταφορά του στο 505 Τάγμα πεζοναυτών στο Διόνυσο Αττικής, όπου βασανίστηκε άγρια επί 25 ημέρες. Τον μετέφεραν μισοπεθαμένο στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο, όπου νοσηλεύτηκε για ένα μήνα. Τον πήραν ξανά στο Διόνυσο για να συνεχιστούν τα βασανιστήρια εκεί, αλλά και στη Γενική Ασφάλεια, από όπου μεταφέρθηκε ξανά στο 401.

Τον Μάρτιο του 1969 δικάστηκε από το Έκτακτο Στρατοδικείο για παράβαση του Ν. 509. Μέχρι την αποφυλάκισή του με την αμνηστία τον Αύγουστο του 1973, πέρασε από τις φυλακές Αβέρωφ, Αίγινας και Κορυδαλλού. Εντάχτηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού από τις πρώτες μέρες νέας διάσπασης μολονότι την θεώρησε ολέθριο λάθος. Μετά την πτώση της διχτατορίας δραστηριοποιήθηκε στον εργατικό τομέα του κόμματος. Εργάστηκε για χρόνια στην Interamerican. Πρόεδρος του Συλλόγου των εργαζομένων της και μέλος του Γενικού Συμβούλιου της Ομοσπονδίας μας. Υπήρξε δραστήριο κομματικό στέλεχος της ΕΑΡ και του Συνασπισμού και ιδρυτικό μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς Νέας Σμύρνης.
Το 2011 αρνήθηκε να συμμετάσχει στην δεξίωση του Προέδρου της Δημοκρατίας για την αποκατάσταση της δημοκρατίας δηλώνοντας: «Αρνούμαι να προσφέρω νομιμοποίηση στην οικονομική δικτατορία που εξυφαίνεται σε βάρος του λαού. Αρνούμαι τη μετάλλαξη της χώρας μας σ’ αυτό που ονομάζουμε «ασήμαντη» δημοκρατία».



Προτεινόμενα Άρθρα

Συντάκτης: News Team

1 Comment

  1. Γεια ρε Χρηστάρα θα σε θυμόμαστε πάντα γιατί μέχρι και την τελευταία στιγμή ήξερες πάντα να λες τα πράγματα με το όνομά τους γιατί πράγματι ζούμε σε μία “ασήμαντη δημοκρατία” και θα το κρατήσω αυτό μέχρι να ξαναδούμε πραγματική δημοκρατία

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΕΡΩΤΗΣΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ *