Ενδιαφέρουσα δικαστική απόφαση του Αρείου Πάγου για την έννοια του τρίτου σε τροχαίο ατύχημα για απόφαση που εφάρμοσε το άρθρο 7 Ν. 489/1976 και ενώ δεν έχει ενσωματωθεί ακόμη στην χώρα σχετική κοινοτική οδηγία ( που έγινε με το Άρθρο 50 του Ν. 4949/2022) δημοσιεύει η ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΥ
Η απόφαση στη νομική της διάσταση έχει ως εξής :
Έννοια Τρίτου (άρθρο 7 Ν. 489/1976) πριν την αντικατάσταση του με το Άρθρο 50 του Ν. 4949/2022. Τρίτος και συνεπώς δικαιούχος Αποζημίωσης θεωρείται και ο Ιδιοκτήτης του οχήματος και για τα ατυχήματα πριν την ισχύ του άρθρου 50 Ν.4949/2022.
Τρίτος και συνεπώς Δικαιούχος Αποζημίωσης Θεωρείται και ο Ιδιοκτήτης και Αντισυμβαλλόμενος στην ασφαλιστική σύμβαση και Κύριος του οχήματος που του προκάλεσε σωματικές βλάβες όντας αυτός πεζός, και για τα ατυχήματα πριν την ισχύ του άρθρου 50 Ν.4949/2022.
Κατ΄ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 1 πρώτου εδαφίου της τρίτης οδηγίας 90/232/ΕΟΚ της 14ης Μαΐου 1990, έστω και αν αυτές δεν έχουν ακόμη μεταφερθεί στο εσωτερικό δίκαιο εφόσον είναι αρκούντως ακριβείς και ανεπιφύλακτες ή στα σημεία που είναι ακριβείς και ανεπιφύλακτες.
Αναιρετική Διαδικασία (κατ` άρθρο 559 αριθμός 1 ΚΠολΔ) Δεκτός ο Λόγος Αναίρεσης
Η διάταξη του άρθρου 7 του Ν. 489/1976 όπως ίσχυε πριν από την αντικατάστασή του με το άρθρο 50 του ν. 4949/2022 (ΦΕΚΑ’ 126/30.6.2022) και ήταν εφαρμοστέα στην ένδικη περίπτωση ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΠΟΚΛΙΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΟΔΗΓΙΑΣ 90/232/ΕΟΚ, αφού ΕΞΑΙΡΕΙ μεταξύ άλλων από τον ορισμό των ζημιωθέντων τρίτων κατά την έννοια των διατάξεων του άρθρου 2 παρ. 1 και 6 παρ. 2 <<κάθε πρόσωπο του οποίου η ευθύνη καλύπτεται με τη σύμβαση ασφάλισης>> επίσης εκείνο <<το οποίο έχει καταρτίσει με τον ασφαλιστή την ασφαλιστική σύμβαση>> και συνεπώς αποκλείεται από την εν λόγω διάταξη η ασφαλιστική κάλυψη του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος.
Κατ΄ εφαρμογή του εθνικού δικαίου είτε πρόκειται για προγενέστερες ή μεταγενέστερες της Οδηγίας διατάξεις οι εθνικές αρχές συμπεριλαμβανομένων των δικαστηρίων των κρατών -μελών κατά την ερμηνεία του εθνικού δικαίου στα πλαίσια της συνεργασίας των κρατών – μελών με την ΕΕ και της διασφάλισης του πεδίου εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου κατά τα άρθρα 10, 249 παρ. 3 της ΣυνθΕΟΚ και 28 του Συντάγματος, έχουν την υποχρέωση να εξασφαλίζουν την πλήρη αποτελεσματικότητα του Ευρωπαϊκού Κοινοτικού Δικαίου συμπεριλαμβανομένων και των Οδηγιών έστω και αν αυτές δεν έχουν ακόμη μεταφερθεί στο εσωτερικό δίκαιο εφόσον είναι αρκούντως ακριβείς και ανεπιφύλακτες ή στα σημεία που είναι ακριβείς και ανεπιφύλακτες.
Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΔΕΚ) και ήδη Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) όταν τα εθνικά δικαστήρια καλούνται να επιλύσουν διαφορά μεταξύ ιδιωτών και διαπιστώνουν ότι η επίμαχη εθνική ρύθμιση είναι αντίθετη προς το δίκαιο της Ένωσης, οφείλουν να διασφαλίσουν την έννομη προστασία που αντλούν οι ιδιώτες από τις διατάξεις του δικαίου της Ένωσης και να εγγυηθούν την πλήρη αποτελεσματικότητα των διατάξεων αυτών.
Κρίθηκε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πατρών που δεν εφάρμοσε τη διάταξη του άρθρου 1 εδαφ. α’ της Κοινοτικής Οδηγίας 90/232/Ε.Ο.Κ., επειδή αυτή δεν είχε ενσωματωθεί στο ελληνικό δίκαιο, αλλά τη μη εφαρμοστέα εν προκειμένω διάταξη του άρθρου 7 του ν. 489/1976, που ήταν αντίθετη και προσέκρουε στην ως άνω Κοινοτική οδηγία, παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή τις ανωτέρω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις.
Δεκτός ο λόγος αναίρεσης Αναιρεί και παραπέμπει
