Απορρίφθηκε αίτηση αναίρεσης ασφαλιστικής εταιρείας κατά απόφασης, με την οποία είχε αναγνωρισθεί η καταχρηστικότητα και ακυρότητα ασφαλιστικού όρου περί εξαίρεσης συγγενών παθήσεων από την ασφαλιστική κάλυψη (ΑΠ 1278/2025).
Το ανώτατο δικαστήριο, επικυρώνοντας την κρίση του εφετείου, έκρινε ότι ο όρος περί εξαίρεσης συγγενών παθήσεων περιορίζει τις ανειληµµένες συμβατικές υποχρεώσεις και ευθύνες της ασφαλιστικής εταιρείας και διαταράσσει τη συμβατική ισορροπία, µε την επέλευση περιορισμού των δικαιωμάτων του ασφαλιζόµενου κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να επαπειλείται ματαίωση του σκοπού της σύμβασης.
Συγκεκριμένα, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο είχε απορρίψει την έφεση της ασφαλιστικής εταιρείας, αναγνωρίζοντας την υποχρέωση της τελευταίας να καταβάλει στον ασφαλισμένο για τα έξοδα νοσηλείας του, λόγω της συγγενούς πάθησης της αρτηριοφλεβώδους δυσπλασίας, το ποσό των 157.310,35 ευρώ, με το νόμιμο τόκο.
Κατά την κρίση του Αρείου Πάγου, ορθώς το εφετείο, αφού δέχθηκε ότι η νοσηλεία του αναιρεσίβλητου οφειλόταν σε πάθηση συγγενούς αιτιολογίας (παρούσα κατά τη γέννηση), που δεν γνώριζε ο αναιρεσίβλητος – ασφαλισμένος κατά την κατάρτιση της ένδικης ασφαλιστικής σύμβασης, έκρινε ότι ο όρος της επίδικης ασφαλιστικής σύμβασης με τον οποίο εξαιρούνται της ασφαλιστικής κάλυψης «ανωμαλίες εκ γενετής και συνθήκες που προέρχονται από αυτές» είναι άκυρος, αφενός μεν, ως αντίθετος στη διάταξη του άρθρου 33 παρ. 1 ν. 2496/1997, αφετέρου λόγω της καταχρηστικότητάς του κατά το άρθρο 2 παρ. 6 και 7 περ. β του ν. 2251/1994.
Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, ο όρος αυτός περιορίζει υπέρμετρα τις ανειλημμένες συμβατικές υποχρεώσεις και ευθύνες της ασφαλιστικής εταιρείας και διαταράσσει τη συμβατική ισορροπία, με τον περιορισμό των δικαιωμάτων του ασφαλιζόμενου κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να επέρχεται ματαίωση του σκοπού της ασφαλιστικής σύμβασης. Και τούτο, διότι αποκλείει την εφαρμογή της σε περιπτώσεις ασθενειών που δεν ήταν γνωστές στον ασφαλισμένο, εξομοιώνοντας έτσι τη γνώση με την άγνοια σε απαλλακτική ρήτρα που περιορίζει το σκοπό της σύμβασης, ως προς τα βασικά δικαιώματα του ασφαλισμένου.
Περαιτέρω, δέχθηκε ότι με την εξαίρεση που εισάγεται με τον όρο αυτό διαταράσσεται σημαντικά σε βάρος του ασφαλισμένου καταναλωτή η ισορροπία της συμβατικής σχέσης, λαμβάνοντας υπόψη τη σπουδαιότητα της ασφαλιστικής κάλυψης και την καλόπιστη και εύλογη προσδοκία του ασφαλισμένου για κάλυψη ασθενειών που προέκυψαν μετά τη σύναψη της σύμβασης, οφειλόμενες σε εκ γενετής πάθηση, που δεν βρίσκονταν σε γνώση του, καθώς και ότι η άνω εξαίρεση απέκλεισε πλήρως στην πράξη την κάλυψη για ασφαλιστικές περιπτώσεις στις οποίες το στοιχείο της αβεβαιότητας του κινδύνου και άγνοιας του ασφαλισμένου υπήρχε κατά τη σύναψη της σύμβασης.
Με τον τρόπο αυτό, κατά την κρίση του δικαστηρίου, αναιρείται ο βασικός δικαιολογητικός λόγος της ασφάλισης, που είναι η ύπαρξη αβεβαιότητας και η αιφνίδια οικονομική ανάγκη του ασφαλισμένου, από την επέλευση του πιθανού κινδύνου, που καλείται να καλύψει ο ασφαλιστής.
Πηγή : www.lawspot.gr
Η απόφαση όπως έχει αναρτηθεί από τον Άρειο Πάγο εδω
