Ο Σφυγμός Ιουνίου της Prorata αποτυπώνει ένα περιβάλλον κοινωνικής δυσαρέσκειας, το οποίο αγκαλιάζει περίπου τα δύο τρίτα του εκλογικού σώματος
Η αίσθηση, δε, ότι η χώρα κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση παραμένει κυρίαρχη (70%) και συνδέεται κυρίως με την οικονομική πίεση που δέχονται τα νοικοκυριά και με μια γενικευμένη αίσθηση ότι οι επιδόσεις της κυβέρνησης σε ζητήματα διαφάνειας και Δικαιοσύνης είναι αρνητικές.
Εντός αυτού του πλαισίου ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος διατηρεί εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα την άποψη πως δεν υπάρχει κόμμα ή πολιτικός αρχηγός που να ασκεί πιεστική προς την κυβέρνηση αντιπολίτευση, τεκμηριώνοντας την αδυναμία μερίδας πολιτών να εκφραστούν δια μέσω των υφιστάμενων πολιτικών σχηματισμών. Έτσι, σε τούτο το κλίμα αναστοχασμού εμφανίζονται στην πολιτική σκηνή δύο νέοι σχηματισμοί, η ΕΛ.Α.Σ υπό την ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα και το κόμμα Ελπίδα για Δημοκρατία υπό αυτή της Μαρίας Καρυστιανού. Ενδεικτικό της κοινωνικής ζήτησης για νέους παίκτες στην πολιτική αρένα είναι και το εύρημα, σύμφωνα με το οποίο περίπου 4 στους 10 αντιλαμβάνονται ως θετική εξέλιξη την εκ νέου ενεργοποίηση του πρώην πρωθυπουργού και την εμπλοκή της Μαρίας Καρυστιανού στα πολιτικά πράγματα. 
Ως προς την εικόνα που συνοδεύει την επάνοδο του Αλέξη Τσίπρα στην ενεργό πολιτική δράση, η επικρατέστερη αντίληψη είναι ότι ο τελευταίος επανέρχεται «πιο απομακρυσμένος από την κοινωνία» (31%), ενώ έπεται η άποψη ότι επανεμφανίζεται «πιο ώριμος πολιτικά» (19%) και, σε χαμηλότερα ποσοστά, οι εκτιμήσεις ότι η ενεργοποίηση του συνοδεύεται από μεγαλύτερη συμβιβαστικότητα (14%) αλλά και αποφασιστικότητα (10%). ‘Έτσι, τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η ενεργοποίηση του πρώην πρωθυπουργού συνοδεύεται από τη συνύπαρξη στοιχείων πολιτικής ωρίμανσης με μια ισχυρή αίσθηση αύξησης της απόστασης του από την κοινωνία. 
Παράλληλα, τα δύο νέα κόμματα, στηρίζουν την αρχική τους δύναμη σε σχετικά οριοθετημένα ακροατήρια: Η ΕΛ.Α.Σ στον ευρύτερο χώρο της πληθυντικής Αριστεράς και ιδίως σε όσους στήριξαν στις προηγούμενες εκλογές τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ενώ η Ελπίδα για την Δημοκρατία κατά βάση μεταξύ των πολιτών για τους οποίους η διάκριση «Αριστερά» – «Δεξιά» δεν έχει πλέον νόημα ή απείχαν από τις τελευταίες εκλογικές διαδικασίες. 
Εν τούτοις, η περίπτωση της ΕΛ.Α.Σ ξεχωρίζει, αφού μεταξύ όλων των κομμάτων είναι το μόνο που θεωρείται από αξιοσημείωτη μερίδα του εκλογικού σώματος (27%) ότι μπορεί να ασκήσει αποτελεσματική αντιπολίτευση στο κυβερνών κόμμα. Παράλληλα, ο Αλέξης Τσίπρας ανιχνεύεται ως διακριτά δεύτερος στον δείκτη εμπιστοσύνης για την πρωθυπουργία της χώρας, με ποσοστό 17%, πίσω μόνο από τον Κυριάκο Μητσοτάκη (26%). 
Παράλληλα, η προοπτική μιας τρίτης πρωθυπουργικής θητείας του Κυριάκου Μητσοτάκη φαίνεται να προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία στο εκλογικό σώμα (41%) σε σύγκριση με το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης υπό τον Αλέξη Τσίπρα (32%), ενώ ένα σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης (24%) αντιμετωπίζει με την ίδια επιφύλαξη και τα δύο σενάρια. 
Τέλος, ως προς την εκλογική επιρροή των κομμάτων, η Ν.Δ. παραμένει κυρίαρχη, αλλά σε σταθερά χαμηλές πτήσεις (24%). Στη δεύτερη θέση και με σημαντική από τα υπόλοιπα κόμματα διαφορά καταγράφεται η ΕΛ.Α.Σ με 14,5%, ενώ ακολουθεί το εγχείρημα Ελπίδα για τη Δημοκρατία 9,5%. Στην τέταρτη πλέον θέση και με σημαντική μείωση της επιρροής του ανιχνεύεται το ΠΑΣΟΚ (8,5%), ενώ ακολουθεί η Ελληνική Λύση με 8%. Το ΚΚΕ λαμβάνει το 6% των προτιμήσεων, ενώ η Πλεύση Ελευθερίας με σημαντικές απώλειες ανιχνεύεται στο 3,5%. Σχετική σταθερότητα παρουσιάζουν η Φωνή Λογικής (3,5%) και το ΜεΡΑ25 (3%), ενώ με ποσοστά κάτω του 3% έπονται ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ (2%), το κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη (1%), η Νέα Αριστερά (1%) και το κόμμα Νίκη (0,5%). 
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ 
