Απόρριψη αναγωγής ασφαλιστή κατά ιδιοκτήτη και μη οδηγού για μέθη σε σύγκρουση αντιθέτως κινουμένων οχημάτων με αποκλειστική υπαιτιότητα του εν μέθη εισελθόντος στο αντίθετο ρεύμα.
Εξαίρεση Ασφαλιστικής Κάλυψης λόγω Μέθης Απαιτείται ο Αιτιώδης Σύνδεσμος
Απαιτείται να συντρέχει αιτιώδης σύνδεσμος (συνάφεια) μεταξύ της οδηγήσεως υπό την επίδραση οινοπνεύματος και της επελεύσεως του ζημιογόνου και συγκροτούντος την ασφαλιστική περίπτωση, τροχαίου ατυχήματος. Η εν λόγω προϋπόθεση απαιτείται εφόσον το τροχαίο ατύχημα, συνέβη μετά την έναρξη ισχύος του ν. 3557/2007 και ασχέτως αν στην ασφαλιστική σύμβαση η εν λόγω εξαίρεση έχει συμφωνηθεί με βάση την διατύπωση της προϊσχύσασας αντίστοιχης ρυθμίσεως του άρθρου 25 περ. 8 της Κ4/585/1978 ΑΥΕ, κατά την οποία ήταν δυνατόν να συμφωνηθεί η εξαίρεση της ασφαλιστικής καλύψεως και αν ακόμη η διαπιστωθείσα «μέθη» ουδεμία επίδραση είχε στο ατύχημα.
Αναγωγή Ασφαλιστή κατά Ιδιοκτήτη και μη Οδηγού λόγω Μέθης
Εάν ο ιδιοκτήτης του οχήματος δεν βαρύνεται με υπαιτιότητα, διότι δεν γνώριζε, ούτε μπορούσε να αποτρέψει τη μέθη του οδηγού, τότε δεν τελεσφορεί η εναντίον του ασκηθείσα αναγωγή του ασφαλιστή. Το βάρος απόδειξης της ανυπαρξίας υπαιτιότητας, στην περίπτωση της παράβασης του ασφαλιστικού βάρους της μη οδήγησης υπό την επήρεια οινοπνεύματος έχει κατά τις γενικές αρχές (336 ΑΚ) ο εναγόμενος ιδιοκτήτης, ο οποίος πρέπει να επικαλεσθεί και να αποδείξει συγκεκριμένα περιστατικά, για να καταρρίψει τα εις βάρος του τεκμήριο υπαιτιότητας.
Ένσταση Συντρέχοντος Πταίσματος Επιβίβαση σε όχημα με μεθυσμένο οδηγό Αυτοδιακινδύνευση επιβαινόντων
Κρίθηκαν συνυπαίτιοι σε ποσοστό 50% στην επέλευση, των τραυματισμών και στην έκταση της ζημίας τους οι συνεπιβαίνοντες που ενώ γνώριζαν ότι ο οδηγός του ζημιογόνου αυτοκινήτου, βρισκόταν σε κατάσταση μέθης και ως εκ τούτου σε αδυναμία να οδηγήσει με ασφάλεια, αφού τον είχαν δει να καταναλώνει αλκοόλ σε καφέ – μπαρ, εντούτοις επιβιβάστηκαν στο ανωτέρω αυτοκίνητο.
Αναγωγή Ασφαλιστή μετά από Εξώδικο Συμβιβασμό
Απορρίπτονται ως νη νόμιμα τα κονδύλια τα οποία αφορούν έξοδα στα οποία υποβλήθηκε η ενάγουσα ασφαλιστική εταιρία στα πλαίσια της διαδικασίας του εξώδικου συμβιβασμού, δεδομένου ότι το δικαίωμα αναγωγής του ασφαλιστή κατά του ασφαλισμένου υπάρχει μόνο για το ποσό της αποζημιώσεως που ο πρώτος κατέβαλε ή θα καταβάλει στον τρίτο ζημιωθέντα, δίχως να επεκτείνεται σε παράπλευρες δαπάνες του ασφαλιστή με αφορμή τον εξώδικο διακανονισμό ή τον δικαστικό αγώνα που προηγήθηκε για τον προσδιορισμό του οφειλομένου στον ζημιωθέντα τρίτο ποσού.
Εφαρμογή 4ης Κοινοτικής Οδηγίας 2000/26/ΕΚ ΠΔ 10/2003
Σκοπός της 4ης οδηγίας και του π.δ. 10/2003, είναι η θέσπιση ειδικών ρυθμίσεων αναφορικά με το δικαίωμα αποζημίωσης των ζημιωθέντων τρίτων, για οποιαδήποτε ζημιά ή σωματική Βλάβη υποστούν οι τρίτοι λόγω ατυχήματος, το οποίο συνέβη σε κράτος-μέλος, εκτός του κράτους-μέλους διαμονής του ζημιωθέντος τρίτου. Η 4η Οδηγία αποτελεί μηχανισμό που διευκολύνει τον παθόντα που υπέστη ατύχημα εκτός της χώρας μόνιμης διαμονής του στον εξώδικο και μόνο διακανονισμό της απαιτήσεώς του, όταν επιστρέψει στη χώρα του. Θεσμοθετούνται τρεις φορείς με αποκλειστικό σκοπό την επίλυση των διαφορών των ως άνω ζημιωθέντων πολιτών στον τόπο της διαμονής τους.
Σχόλια – Παρατηρήσεις
1. Απορριπτέα η αναγωγή ασφαλιστή κατά του κυρίου και ΜΗ οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου
Η ρήτρα στο ασφαλιστήριο για εξαίρεση από την ασφαλιστική κάλυψη των ζημιών που προκαλούνται από τον εν μέθη οδηγό, αποτελεί καλυμμένο συμβατικό ασφαλιστικό βάρος. Όμως προϋπόθεση για την λειτουργία αυτής, σε βάρος του λήπτη της ασφάλισης, ο οποίος δεν έχει τις υποχρεώσεις από την ασφαλιστική σύμβαση που μπορούν να εκπληρωθούν μόνο από τον ασφαλισμένο οδηγό του αυτοκινήτου, είναι να υφίσταται υπαιτιότητα αυτού (άρθρο 330 ΑΚ). Επομένως ο ασφαλιστής που υποχρεώθηκε να καταβάλει αποζημίωση σε ζημιωθέντα τρίτο χωρίς να έχει ευθύνη, λόγω της συμβατικής εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη των ζημιών που προκαλούνται όταν ο οδηγός του ασφαλισμένου αυτοκινήτου ευρίσκεται σε μέθη, δεν δικαιούται να στραφεί αναγωγικά κατά του κυρίου και μη οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου και να αξιώσει από αυτόν τα καταβληθέντα ποσά, αν τον τελευταίο δεν βαρύνει υπαιτιότητα, σε σχέση με το γεγονός ότι, ο οδηγός του αυτοκινήτου του, βρισκόταν υπό την επίδραση οινοπνεύματος όταν προξένησε το ατύχημα. Αναιρείται Εφετειακή απόφαση κατ΄άρθρ. 559 αρ.1 ΚΠολΔ που έκρινε διαφορετικά. ΑΠ 991/2011, ΕΣυγκΔ 2012/9
Αποδείχθηκε ότι ο δεύτερος εναγόμενος (πατέρας του υπαιτίου οδηγού) δεν γνώριζε ότι ο πρώτος εναγόμενος (οδηγός) θα προβεί στην οδήγηση του αυτοκινήτου, μετά την κατανάλωση οινοπνεύματος και ότι αποδέχθηκε ή αδιαφόρησε για το γεγονός αυτό. Συνεπώς δεν βαρύνεται με υπαιτιότητα σχετικά με την οδήγηση του αυτοκινήτου του από οδηγό που βρισκόταν υπό την επίδραση οινοπνεύματος. Μον.Πρ.Αθ.2086/2015, ΕΣυγκΔ 2016/192
Διαβάστε αναλυτικά την απόφαση στην Επιθεώρηση Συγκοινωνιακού Δικαίου
